پژوهش نامه ایرانی سیاست بین الملل

چکیده ژانگ چیان با سفرهای خود در آسیای میانه به اطلاعاتی رسید که چین را متوجه این مسئله کرد که با اعمال‌نفوذ در آسیای میانه می‌تواند شرایط کلی چین را در ابعاد سیاسی، اقتصادی و نظامی بهبود ببخشد و حتی ایجاد یک‌راه ارتباطی مستقیم به روم را ممکن سازد. پژوهش حاضر که دلایل روی‌آوری چین به آسیای میانه در تاریخ باستان، با سفرهای ژانگ چیان و در تاریخ معاصر، با ابتکار کمربند و جاده را به‌عنوان پرسش اصلی خود مطرح کرده است، با رویکردی تطبیقی بر این باور است که ابتکار کمربند و جاده به‌منزله‌ طرحی برآمده از ریشه‌های تاریخی چین است که سلطه بر خشکی و دریاهای جهانی را تعقیب می‌کند. لذا در بخش زمینی با روی‌آوری مجدد به آسیای میانه مؤلفه‌های مذکور را همچنان در راستای منافع خود لحاظ کرده و این بار قصد دارد، در بعدی تکامل‌یافته، آسیای میانه را به‌عنوان یک منطقه‌ امن جهت پشتیبانی از نفوذ جهانی خود به خدمت بگیرد.

چکیده اندونزی ازجمله کشورهای مسلمان جنوب شرق آسیاست که در دهه­های اخیر، پیشرفت قابل‌توجهی در عرصه­های اقتصادی و سیاسی داشته است. این پیشرفت امروزه در عرصه سیاسی به شکل فعالیت گروه‌های مختلف در قالب احزاب و جناح­های سیاسی در فرایند تصمیم­گیری­ها در این کشور دیده می­شود. سؤال اصلی این است که چرا شیعیان اندونزی در روند تغییر جایگاه سیاسی‌اجتماعی خود، ناکام بوده و نتوانسته­اند نقش و جایگاه سیاسی مناسبی در این کشور پیدا کنند. در راستای پاسخ به سؤال مطرح شده، بر مبنای ادغام دو نظریه بسیج سیاسی و ساختار فرصت سیاسی می‌توان این فرضیه را بیان نمود که پنج مؤلفۀ جمعیت پراکنده همراه با ضعف بنیه اقتصادی شیعیان، رهبران متفرق و غیرسیاسی، ایدئولوژی حاکم و انسداد سیستم سیاسی، سازمان ناکارآمد و عدم دسترسی به متحدان متنفذ و عدم استفاده سیاسی از فرصت رسانه‌ای، نقش مهمی در بروز این وضعیت داشته است. یافته­های پژوهش نیز نشان می­دهد جمعیت شیعیان اندونزی پیوستگی جغرافیایی لازم، سازمان­هایی با رویکرد هم‌افزا و بسیج­کنندگی، ایدئولوژی پویا و مؤثر و رهبرانی با دغدغه­های اجتماعی‌سیاسی نداشته و ندارد. شیعیان این کشور از فرایند مشارکت در قدرت بازمانده­اند. مقاله از روش توصیفی و شیوه کتابخانه‏ایِ گردآوری و تحلیل داده‏ها بهره‌مند است.